امروز من در ادامه نظريات خودم در مورد “اصول مديريت”* به اين نتيجه رسيدم كه در اصول مديريت “شاشو نبودن مديريت” رو هم بايد اضافه كرد، حالا از من گفتن بود! خصوصا براي مديران عالي! چون نبودن اين اصل ممكنِ لطمات بزرگي به سازمان وارد كنه. امروز يكي از همكاران داشت مي‌گفت “اين آقاي فلاني يه كمي عجولِ.” من اول اومدم اين نظريه رو از خودم در كنم كه خب چون در ملاء‌عام بود خودم رو كنترل كردم. فقط گفتم: “يه كمي، همچين يه كوچولو بگي نگي!” خلاصه ديگه…
* اين اصول مديريت واقعا در عمل كشكِ. يعني من نديدم كسي به اين اصول مهم واقعا پايبند باشه، اينجا همش حرفِ. اوكي؟

بالاخره يكي پيدا شد انگار كه بتونه (يا بهترِ الان بگم هدفش اين باشه) اين جماعت بي‌حس و حال رو سر شوق بياره، كاش‌ كي اينجوري باشه، كاش كي اينجوري بشه. يعني من اميدوارم!
من هميشه، مخصوصا بيشتر از قبل همينجا كه هستم ، به اين نتيجه ‌رسيدم كه اين نيروي “انگيزش” چقدر مي‌تونه بين آدماي يه سازمان مهم باشه. هميشه واسم سوال بود كه اين مديران محترم عالي! متوجه اين حس و حالِ آدماي مجموعه نيستن؟ يا واسشون مهم نيست يا چي؟ چرا هيچ حركتي رو شروع نمي‌كنن؟ بعضي چيزا هم واقعا خيلي هزينه مالي نداره، فقط يه سياست و توجه لازم داره، همين!
ديشب اگه مي‌خواستم يه سري از همين چيزا بنويسم كه خيلي حرف بود، خيلي چيزا بود كه تو ذهنم مرور كردم. حتي تصميم داشتم يه چيزي بنويسم واسش. يعني همون نظراتي رو كه خواسته بود، شايد هم نوشتم، معلوم نيست.
خلاصه كه حداقل من سر شوق اومدم و احساس خوبي دارم نسبت بهش. به نظرم بايد آدم اين‌كاره‌اي باشه…

نه! خسته نيستم، ناراحت نيستم، عصبي هم! فقط بايد اينا را بگم.
شايد اصلا بايد اينجوري باشه و من اشتباه مي‌كردم. اينكه حتما بايد كاري رو كه انجام مي‌دي تا عرش بالا ببري، نبايد كم بياري. اينجا هر كي كه يه كاري مي‌كنه هزار جور هاي و هوي مي‌كنه كه آي ملت، آي همكاران محترم بياييد ببينيد كه چه كرديم! كه اين عجب كار بزرگي بوده، نبايد كم آورد به هر حال! بايد حسابي گرد و خاك كرد.
بايد تو تك‌تك جمله‌هات بلند اعلام كني كه كار داري، كه اين روزا سرت شلوغه، اگه فرصت كردي گريزي به بقيه هم بزني و ناديده‌شون بگيري. انگار اين نوع سياسي كاري در مورد كاري كه داري انجام مي‌دي مهمتر از اصل قضيه‌ست. اصلا گور پدر اون اصل قضيه! اصلي وجود نداره.
طرف قراره براي يه كار محاسباتي يه كليد رو بزنه، يا اون يكي هم….! خدا رو شكر كه جلوي همه يه كامپيوتر گذاشتن و نصف بيشتر كارها رو مثلا داريم مكانيزه انجام مي‌ديم والا كه چي كار مي‌خواستيم بكنيم؟ قرار باسن مبارك را روي صندلي جابجا كنه و كليد تاييد را بزنه و يك پرينت بگيره! “ايشاله ظرف امروز يا فردا آماده‌ست!” بابا مگه ما داريم تو يه وزارتخونه كار مي‌كنيم؟
خيلي مسخره‌ست! يعني هر چي فكر مي‌كنم كه مگه تهيه يه پروفايل، يه رزومه چقدر طول مي‌كشه؟ توجيه نمي‌شم! نه نمي‌شم! آقا من نمي‌فهمم اينو! مسخره نيست كه مثلا من براي اجراي كار فني بگم n ساعت زمان لازم دارم، بعد براي توليد و كنترل يك محتواي (…) بگويند دو برابر زمان لازم داريم؟
آخه تو اين يك‌سال……. نه ولش كن! ما رو گير آوردي يعني؟ نه اينكه فكر كنيد محتواي چي و چه حجمي داره! كوچكتر از اونيه كه فكر مي‌كني. يعني مي‌خواستم همونجا بگم لعنتي اين نهايتا مگه بيشتر از 3-2 روز كار مي‌بره؟ اونم اگه بخواد خيلي با دقت و گشاد گشاد كار كني! فقط ادعا! فقط ادا و اصول، اما تو خالي…
من استنباطم كلا از كار سازماني در هم پيچيده! با هيچ كدوم چيزايي كه خوندم نمي‌تونم تطبيقش بدم! اصلا قرار نيست اين چرخ‌دنده‌ها با هم درگير باشند، چون شايد اصلا قرار نيست كاري پيش بره، راستي كي گفته كه سازمان مجموعه‌اي از واحدهاي به هم مرتبط است؟ كي گفته كه اين واحدها هدف مشتركي رو دنبال مي‌كنن؟ نه بابا اينا هم كشكه! اووووووووف.
راستش به اينها كه فكر مي‌كنم حس مي‌كنم خسته‌ام، ناراحت و حتي عصبي! تقصير خودم نيست. تقصير من نيست، دوست ندارم…

وقتي دو تا مدير در فاصله فيزيكي كمتر از 3 متر باهم، نمي‌تونن يه مساله كوچيك رو باهم هماهنگ كنن ديگه چه توقعي براي هماهنگي يك سازمان بايد داشته باشيم؟ خسته‌ام، واقعا خسته…
هميشه دوست داشتم محيط كار طوري پرانرژي و پويا باشه كه وقتي واردش مي‌شي حس كني بايد حركت كني، تكاپو داشته باشي. نه اينكه فكر كني چقدر همه چي خسته‌كننده‌ و كسل‌آلوده! و كي وقت رفتن مي‌شه؟ كه اگه اينجوري شد بايد به حال اون مجموعه تاسف خورد!