(1)
از صبح كه بيدار شدم همش اين شعر مي‌آد تو ذهنم. از همين دو سه ساعت پيش بي‌اغراق نزديك صدبار تكرارش كردم: “دلِ دردمند سعدي ز محبت تو خون شد/ نه به وصل مي‌رساني نه به قتل مي‌رهاني”. اون “مُحبت” حتما بايد “مَحبت” باشه، نصفِ خوشگليش به همينِ!

(2)
هوا ابر تو اين يكي دو روز. نم‌نم بارون مي‌آد، حداقل خوبي اين يكي دو روز همينِ. كاش مي‌شد مي‌رفتم شمال. به شرطي كه اونجا هم هوا مه و ابر و نم‌نم بارون باشه.
ولي امروز از اون روزهاست، از اون روزها. بعضي روزا هست كه انگار يه جور خوبي شروع نمي‌شه. امروز از اون روزهاست. نبايد تلقين كنم به خودم.

(3)
اين روزا چقدر در مورد “اِستِر” كتاب مي‌بينم.شايد هم قبلا بهش دقت نمي‌كردم. مثِ همين امروز صبح نشر چشمه. حالا شايد بعدا در موردش مفصل نوشتم. ولي صبح يه حسِ خوشايندي داشتم كه در مورد اين ملكه چيزايي مي‌دونم.

(4)
هر وقت كه شفاف عمل نكردم، بيشتر از همه خودم متضرر شدم. هميشه همين بوده، هميشه. اين كه “جنگِ اول به از صلحِ آخر” شده حكايت من.
يه چيزي چند وقتِ در موردش به نتيجه رسيدم. اينِ كه اصلا زندگي مشخص كردن و فهميدن مرزهاست. اينكه بدوني كي بايد محكم و قرص بايستي و عقب نكشي، كي بايد يه كمي تساهل كني، كي بايد… كلا همين “كِي‌” و “موقع شناختي” اصلِ زندگي كردنِ، تجربه، تجربه، تجربه…
راستي تو چي فكر مي‌كني؟

(5)
يه چند تا كار و هدف شروع كردم. واسه اينكه از عادت و روزمرگي خارج بشم. از بيهودگي…
هنوز هم وقت هست، هنوز هم فرصت دارم.

اين همه بي‌تاب و بي‌خواب و دلتنگ بودم.
صبح تو ماشين وقتي به هواي پاييزي و خيابوناي خلوت اون ساعتِ صبح نگاه مي‌كردم يادِ تو افتادم. يادِ صورتت، خنده‌هات، خاطره‌هامون و همون چند تا كلمه كه زندگي بود.
دقيقا امروز 10 سال گذشتهِ، 10 سال. خيلي طولاني به نظر مي‌آد مگه نه؟
رو كاغذ سه تا عدد نوشتم. از صبح رو ميزم كنارِ لپتاپِ و مدام نگاهم بهش گره مي‌خوره، همينِ ديگه.

یه وقتایی، تو یه روزایی که حالا به دلایل مربوط و نامربوط آستانه‌ی صبر آدم پایین اومده، وقتایی که با کوچکترین صدایی آماده‌ای از کوره در بری و حتی تحمل صدای هواکش رو هم نداری و بهش چپ‌چپ نگاه می‌کنی، شاید اون روزاست که نباید جواب بدی باید سکوت کنی، تجربه هم همین رو می‌گه، اگه باورش داشته باشی. داری، مگه نه؟ اون وقتا فقط باید بشنوی، نباید عکس‌العمل داشته باشی. شاید اگه تو یه روز دیگه بهم گفته بودی قبول می‌کردم، اصلا شاید برخورد چیز دیگه‌ای می‌شد و کار به این حرفا نمی‌رسید. اما شاید بد روزگار این باشه که این بدحالی دو طرفه باشه اون روز. شاید البته! خودم هم خیلی مطمئن نیستم. کلاه خودم رو که قاضی می‌کنم فکر می‌کنم باید کار دیگه‌ای می‌کردم به خاطر خیلی چیزا. به خاطر سن و سال و مهمتر از اون واسه شناختی که خودم از خودم دارم. خودم هم دقیق نمی‌دونم الان فقط می‌دونم که این مدیریت بحران درونی! هم خودش مساله‌ای شده، اینکه بدونی چه وقتایی باید خونسرد باشی، چه وقتایی باید صبر کنی، چه وقتایی عصبانی بشی و فریاد بزنی. من انگار هنوز دارم تجربه می‌کنم، حداقل اینجا جای خوبی واسه‌ی این تجربه کردنهاست.

خب من لجم مي‌گيره از اينكه خودتون هم نمي‌دونيد دقيقا دنبالِ چي مي‌گرديد اينجا، اين همه سهل‌انگار آخه؟ بدتر از اون اينكه اصلا نمي‌توني چيزي كه تو مغزت مي‌گذره رو به طرفت منتقل كني. چرا نبايد چيزي بگم و مراقب باشم؟ بعدش هم آخه واسه چي خودت رو علامه دهر مي‌دوني؟ ببينم تخصصت چيه؟ هيچ وقت خودت به اين موضوع فكر كردي؟ به همه چي شك كردم! عقلِ كلن همه تو روزگارِ ما. يادم باشه، حداقل در مورد خودم يادم باشه تو چيزي كه تخصص ندارم دخالت نكنم!
من با همه‌ي اونايي كه باهاشون كار كردي ابراز همدردي مي‌كنم و به احترام صبر و تحملي كه به خرج دادن كلاه از سر برمي‌دارم!

اينجا، اين روزا، همه چي امن و امانِ. امن و امان، شك نكنيد!
خيال بد نكنيد. مشكل چي داريد آخه؟ مشكل؟؟
همه چي رو به راهِ.
من پاهام داره شل مي‌شه انگار.
همين الان اين آقاهه داشت مي‌گفت آدم عادت مي‌كنه،
راست مي‌گفت، كم‌كم شل مي‌شي و وا مي‌دي به اين مي‌گن عادت.
عادت يعني تقلا نكردن.
-‌همينِ عادتِ كه واسم نفرت انگيز‌ِ -
راستي يه چيزي، برادر تو حاشيه مي‌چرخي!
اين جماعت هم كلا گيرت آوردن…
ما داريم كجا مي‌ريم؟
تو مي‌دوني؟

در مورد “نرگس كلهر” كه هي فرت و فرت با رسانه‌هاي اون طرفي مصاحبه مي‌كنه خب مشخصا جريان خيلي رسانه‌اي شده و به نظرم اونقدرها هم حاد نيست. البته اگه اتفاقي بر عكس همين افتاده بود قطعا با شدت بيشتري اون طرف رو تخريب مي‌كردن. مثلا فرض كنيد اگه “نرگس خاتمي” پناهنده شده بود حالا چه اتفاقاتي كه نمي‌افتاد و چه‌ها كه نمي‌گفتند.

اما به نظرم درست نيست كه مساله شخصي رو اين‌قدر تو بوق و كرنا كنيم، چند درصد از ما دقيقا مثل پدر و مادرهامون فكر مي‌كنيم؟ چند نفر رو همين اطرافمون مي‌شناسيم كه مثلا باباش حاجي بوده و طرفدار رژيم و فِلان،حالا خودش به هر دليلي داره طورِ ديگه‌اي فكر مي‌كنه؟ طور ديگه‌اي زندگي مي‌كنه؟ قرار نيست آدما مثِ پدر و مادرشون فكر كنن. خصوصا اين نسل جديد و هم نسل‌هاي خودم كه اينقدر توي افراط و تفريط بوديم كه خب وضع اينطوري شده! حالا چه فرقي داره اون پدر مشاور فرهنگي رئيس‌جمهور باشه يا مدير فلان اداره يا هر چي!

تار مي‌زنم. واسه دلِ خودم دلنگ و دولونگ مي‌كنم.
دنبال دفتر قبلي مي‌گردم كه “مرغ سحر” بزنم.
وقتي دارم چاي مي‌ريزم دوباره به اين فكر مي‌كنم كه يه سري آهنگ‌ها هست، يه سري شعرها هست كه جاودانه شده، هيچ وقت از بين نمي‌ره، هيچ وقت. هميشه تازه‌ست.
واسه خودم مي‌زنم زير آواز “اين قفس چون دلم تنگ و تار است”
چوون دلم…
لم مي‌دم روي مبل و چاي و توت مي‌خورم.
واسه خودمم، واسه خودم.
دلم تخت و فرش مي‌خواد.
تسبيحم رو تو دستم مي‌گيرم و به صداي جيلينگ‌جيلينگش گوش مي‌دم.
ذكر نمي‌گم، فقط باهاش بازي بازي مي‌كنم.
از كتابي كه دو هفته پيش خريدم غزل مي‌خونم:‌
“گر به همه عمر خويش با تو برآرم دمي/ حاصل عمر آن دمست باقي ايام رفت”
لايِ برگه رو تا مي‌زنم. سعدي روحت شاد!