ديشب حسش نبود كه بعد از كتاب خوندن چراغ‌ ِ بالا سرم رو خاموش كنم، استكانِ دو روز پيش كه واسه تفنن از تو كابينت برداشتم هم هنوز كنار لپتاپ بود، موهام يه كمي بلند شده و تو دلم ذوق مي‌كنم كه لازم نيست آخر‌ِ سالي برم سلموني! نمي‌دونم چرا دارم توضيحش مي‌دم ولي خب كلا” حس خوبي‌ِ كه گاهي شلخته باشي و وسايلت اين طرف و اون طرف باشه، احتمالا امروز بايد به وضعيت موجود ساموني بدم!
اووووم مثلا اگه به يه آدم نسبتا” عصباني و سفت و سخت كتاب چه مي‌دونم “عشق” و يا “چگونه با ديگران ارتباط بر‌قرار كنيم” و از اين چيزا عيدي بديم تو مايه فحش حساب مي‌شه؟ نه،فكر نكنم. مگه مثلا من وقتي اينو نوشتم و به اختلاف خيلي كمي بهم كتاب “لطفا گوسفند نباشيد” را هديه دادند ناراحت شدم؟ حالا خوبه كه اون اولش ننوشتن “هديه با عشق!” يا مثلا چنين چيزي. به هر حال هر چي بوده يه كتاب گرفتم ديگه.
اين روزا اصلا حوصله چك كردن ايميل و فيس‌بوك و… رو ندارم، صبح‌ها گاهي صفحه ايميل‌ها را باز مي‌كنم و فقط سابجكت‌ها رو نيگا مي‌كنم. نمي‌دونم چند تا ايميل نخونده دارم و چند وقته كه حتي يك ساعتي آنلاين نشدم براي حرفي با دوستام، شايد فقط كمي ديروز. حس مي‌كنم گاهي بد نيست كه كلا” ارتباطت با دنياي بيرون قطع باشه، راحت. ولي ديروز وقتي كامپيوتر رو روشن كردم همون صبح اول صبح دنبال خبري از جريان انتخابات و حضور خاتمي بودم و وقتي “انصراف” رو ديدم وا رفتم. حيف، حيف! بهم اس‌ام‌اس داد كه 20 ميليون آدم گفتن آره و “خاتمي آمد”، يه نفر گفت “نه” و “خاتمي رفت”. ديشب مي‌گفت نكنه اصولگراها ميرحسين موسوي رو شارژ كردن كه بياد تا خاتمي كنار بكشه. ديشب اخبار 8.30 چقدر وقيحانه خبر را منعكس كرد: تشكر “ميرحسين موسوي” از “خاتمي” و اينكه خاتمي شايد از “ترس راي نياوردن” كنار كشيده، ازم پرسيد حالا كه خاتمي به نفع موسوي كنار رفته به موسوي راي مي‌دي يا كروبي؟ گفتم نمي‌دونم، كلافه‌تر از اين بودم كه بخوام فكر كنم در موردش. از كرباسچي و كروبي گفتم و گفت. بگذريم! فكر كنم نوشتنش شايد يك پست جدا بخواد تو فرصت مناسب‌تر.
بي‌ربط: كاشكي مي‌نوشتي، مي‌دونم كه نمي‌نويسي اما گاهي اين نوشتن مث عكس انداختن مي‌مونه، وقتي بعدها مي‌خونيش يه حس خوبي واسه آدم زنده مي‌شه، ناخودآگاه لبخند مي‌زنه بهش…
پ.ن: ممكن است به لحاظ وضعيت روحي نگارنده! اين پست دوباره طي امروز بروز و بروز و بروز شود!

شايد يه اشكال قضيه اينه كه خودمم. نمي‌تونم كس‌‌‌ ِ ديگه‌اي باشم، كه گاهي تو اين زندگي انگار لازمه كه طور ديگه‌اي باشي. يخ نشي. بخند، گريه كن، بغض كن، قهقهه بزن، واسه چيزاي خيلي كوچيك ذوق كن.
همين ديشب بالاي تختم يه تابلو زدم، حس مي‌كردم بايد همين شبونه با همون ميخ‌‌ِكج بزنمش به ديوار. امروز صبح وقتي چشمم رو باز كردم چشمم افتاد كه: “برو اي فقيه دانا به خداي بخش ما را / تو و زهد و پارسايي من و عاشقي و مستي” كاشكي پشتش رو يه طرح ديگه به جز ابر و باد كار مي‌كردو تقصير خودمه، بايد انتخاب مي‌كردم ديگه.
بعد از اون، ديشب نشستم و “در آستانه” خوندم. اونجايي كه:
“كاشكي داوري، داوري، داوري، داوري
در كار در كار در كار
بود…”
اون تيكه آخرش كه مي‌خونه “چنين گفت بامداد خسته” لحن صداش طوريه كه انگار واقعا خسته‌س. حتي همون لحظه كه مي‌خونه هم خسته‌س. بعضي كلمه‌ها چه معني عجيبي داره وقتي خوب اداش كني، وقتي خوب بهش گوش كني. با دقتِ دقت. يه كم در موردش حرف زديم، گفت قشنگه اما رسما ديگه شعر نيست. در مورد اينكه چيزي رو نفي نكرده كه هيچ خبري نيست، اما از زاويه ديدِ خودش گفته، صبح وقتي داشتم صورتم رو مي‌شستم و اصلاح مي‌كردم يادش افتادم. ياد همين تيكه‌اي كه “رسما ديگه شعر نيست.” افتادم. “رسما”. بعضي حرفا يادم نمي‌ره، شايد حرفايي كه خيلي با ارزش هم نيستن.
تو راه دقيقا سر‌‌ ِ مهناز كه رسيدم به “زلفت چون افشان مي‌كني” فكر كردم، ياد اينكه چه مي‌دونم اين زلف و گيسو و چشم خمار چقدر تو شعر‌هامون موجب دل لرزيدن شده، اصلا همين حالا هم حس خاصي داره. مجبور شدم كه دنبال هدفونم بگردم كه شده جزء لاينفك صبح‌هاي من. دوباره اين تك‌آهنگ گروه “مستان‌ِ هماي” رو گوش كردم. يعني واقعا مجبور شدم. بعد هدفون گذاشتم و تا دم در شركت هي خوند كه: “زلفت چو افشان مي‌كني/ ما را پريشان مي‌كني / آخر من از گيسوي تو / خود را بياويزم به دار” و هر بار به اين تيكه كه مي‌رسيد من ذوق مي‌كردم.
“ياران هوار، مردم هوار
از دست اين ديوانه‌يار”
بعد تو بين خوندنش فكر كردم چه كلمه‌هاي جالبي داره “مه‌پاره”، “مجنون مهرويان” يا حتي همين “ياران هوار”. حتي وسطش فكر كردم “مه‌پاره” هم مي‌شه اسم باشه ديگه نه؟ فكر كن اسم يه نفر “مه‌پاره” باشه، ولي خب شرط اصليش اينه كه واقعا “مه‌پاره” باشه. چه مي‌دونم شايد خيلي سخت باشه كه از اول طرف ببينه دخترش “مه‌پاره” هستش كه اسمش رو بذاره “مه‌پاره” يا نه؟
“خسته‌ِ دل” هم از اون كلمه‌هاست كه گفتم. از اونا كه يه دفعه همه بار خودش رو خالي مي‌كنه رو شونه آدم. من كه غصه‌م مي‌گيره از شنفتنش.
ديشب حوصله هيچ صدايي رو نداشتم، چه مي‌دونم خب ساعت 11 شب وقتي يه باد خنكي هم تو خونه مي‌آد حيف نيست با شلوغي الكي دامبولي دامبو ماهواره خرابش مي‌كردم؟ اولين كاري كه كردم صداي تلويزيون رو خفه كردم. بعد دراز كشيدم و اين كتاب “خاله بازي” رو خوندم، چاي خوردم. به رنگ چاي قرمزِ توي استكان شيشه‌اي نيگا كردم. وقتي داشتم استكان رو مي‌شستم و حواسم نبود كه اون جا‌استكاني نقره‌اي مهمون‌ها رو هم زير آب گرفتم فكر كردم اگه بود حتما يادآوري مي‌كرد كه اين نبايد خيس بشه. ولي خب فعلا كه زير شير آب بود! چقدر دور و برم شلوغ شده بود. وسط كتاب خوندن هم فكر مي‌كردم كه “سيما” چه شكليه يا “ستاره” يا همين آقاهه “مسعود” يه لحظه رو كاناپه تصورش كردم. احتمالا “ستاره” چه شخصيت محكمي داره، كاش همون “ناهيد” مي‌موند، چرا بايد اسمش رو عوض مي‌كرد؟
ديشب فكر مي‌كردم كه الان حال ندارم كه ريسور رو خاموش كنم، خاموشش نكردم، يعني حسش نبود كه كنترل رو از اون طرف كاناپه بردارم و خاموشش كنم. صبح كه بيدار شدم رو كانال 11 مونده بود، حس‌ ِ مسواك زدن هم نبود. ياد‌ِ بچه‌هايي افتادم كه بعضي وقتا تنبلي‌شون مي‌آد مسواك بزنن و از دست پدر و مادرشون مجبورن، همون لحظه كه داشتم مي‌پريدم تو تخت فكر كردم من بعد‌ها حتما بهش اجازه مي‌دم گاهي مسواك نزنه! حالا يه شبم نزنه چي مي‌شه مگه؟ واسه دلخوشي خوبه.
فعلا همين!

ديشب تو كنسرت وسط اون هياهو و شلوغي و صداي گيتار بيس و درام مث خيلي وقتاي ديگه فكر مي‌كردم كه چه خوب مي‌شد كه يه جايي تو اين مملكت براي خالي كردن بود. جايي واسه جيغ زدن -‌جيغ زدن و ذوق كردن واقعي- واسه رقصيدن، واسه بي‌خيالي نسبي و اينكه حداقل دقايقي به چيزي فكر نكني. بحث جديدي نيست اما تازه با همين امكانات محدود چند درصد مردم اين امكان رو دارن و مي‌شه؟ هميشه واسم قيافه حراستي‌هاي سالن موقع آهنگ‌هاي شاد و ريتميك جالبه. چقدر از اين جنب و جوش بيم دارن؟ شايد ترس از به خطر افتادن شعائر! راستي (…) ننويسمش بهتره.
و چقدر خوب كه شايد فضا با هفت،هشت – ده سال پيش خيلي فرق كرده، مث اون آقاهه گيتار الكتريك رسما خودش رو فضا بود و حركاتش كم از رقص و حركات موزون نداشت. به قولي “اندي” لازم شده بوديم وسط كنسرت‌ -‌حالا درسته من خيلي تو اين مود نيستم اما اين كنسرت اندي كه هر از گاهي شبكه‌هاي فسق و فجور پخش مي‌شه بدجوري آدم رو هيجاني مي‌كنه-
پ.ن1: بعضي وقتا اين بي‌برنامگي بد چيزي نيست، من همش به اين فكر مي‌كردم اين طرف كه رفته بليت تاپ و ويژه خريده چه حسي داره وقتي همه چي بهم مي‌ريزه و يكي از بالكن طبقه دوم مي‌آد كنارش مي‌شينه؟ :p ما رسما با دو رديف فاصله با گروه نشسته بوديم.
پ.ن2: تنظيم صداي سالن همايش‌هاي مركز ميلاد مخصوصا تو اون قسمت اول برنامه فاجعه ملي بود!
پ.ن3: واسه من -‌تعريف من واسه همه كساني كه من رو از نزديك مي‌شناسن مشخصه ديگه!- چطوري تا ساعت 3 صبح بيدار نشستم بعد از كنسرت به بحث شعر و شاعري و قليون كشي؟ اووووم راستش خوش‌گذروني اين مراسم آخري كم از برنامه كنسرت نداشت.
اين عكس پايين هم واسه اينكه ثابت بشه چقدر به عمق حادثه نزديك بوديم: