از خودم بدم اومد كه اينقدر سياستمدارانه و دودوتا چارتايي با قضيه برخورد كردم. كه دل به دريا نزدم و همون لحظه نگفتم… بعدش خودم زودي فهميدم و قضيه رو درست كردم. اما داشتم گند مي‌زدم شديد! يه لحظه كه به خودم اومدم گفتم آي برت داشته كه خبريه؟بي‌ظرفيت!

نمي‌دونم چرا هر كي منو جديدا مي‌بينه مي‌گه “چرا اينقدر چاق شدي؟” مثلا همين هفته‌هاي پيش بود كه يكي از دوستان دوره دانشگاه رو ديدم، تو اولين برخورد به من گفت مرسي شيكم! عجب شيكمي ساختيا. بعد من همينجوري كه بهش مي‌گفتم “بي‌خيال و به هر حال سختي زندگي و اين حرفا كه بحث به جاي ديگه‌اي منحرف بشه” يه نگاه به شيكمم انداختم كه از زير كاپشن نازك پاييزم بدجوري بيرون افتاده بود. اصلا همين ماه رمضون رو بگو كه جماعت ميزبان بعد از افطار هي به من مي‌گفتن شيكم آوردي و چاق شدي و از همين حرفا ديگه! – آخه يكي نيست بگه كه آدم به مهمونش نمي‌گه چرا اينقدر چاق شدي و شيكمت زد بيرون كه!- بعد من هي اصرار داشتم كه آش خوردم و شيكمم نفخ آورده! يعني راستش خودمم به شدت اميدوارم بودم كه بعد از ماه رمضون و ايام آش و زولبيا و مهماني الهي وضعيت بهتر بشه كه ظاهرا نشد.
اوووم حالا من وقتي بچه‌ بودم تقريبا داشتم از لاغري تلف مي‌شدما، يعني عكسهاي بچگي رو كه نيگا مي‌كنم يا حتي خاطرات اون سالها هميشه از غذا گريزون بودم، بعدها كه اين غذا خوردن يكي از اركان لذتبخش زندگي شد، هر چي مي‌خوردم بي‌تاثير بود و انگار نه انگار! حالا انگار جديدا بدجوري اين شيكم داره كار دستم مي‌ده. چند ماه پيش يك عدد ترازو خريدم و گذاشتم جلوي چشم كه خودمو وزن كنم و ببينم وضعيت چطوره! شايد اون وجدان خفته‌م بيدار بشه و ديگه تا دوساعت تو خونه بيكار مي‌شيم به سرمون نزنه كه بريم يه پيتزايي يا واسه خوردن سب‌زميني رفرداندوم برگزار كنيم، همين ديروز پريروز كه خودمو وزن كردم ديدم اي بابا اين عدد ترازو رفت رو 82.5 واستاد. يعني 2 كيلويي بيشتر از اون‌كه انتظار داشتم. بعد هر چي ترازو رو جابجا كردم و فكر كردم كه خب شايد بالانس نيست و اين حرفا ديدم نه بابا اشكال جاي ديگه‌ست.
- بعضي وقتا كه خانوم همسر منو به راه راست هدايت مي‌كنه به شوخي مي‌گم مي‌خوام از اين آدم چاق‌ها بشم كه كمربند كشي مي‌بندن! يعني اصلا آدماي چاق آدماي جالبين اكثرا ،از نظر رفتاري آدماي شوخ و شنگي هستن… -
خلاصه قضيه اينكه تصميم مصمم داريم كه از همين يكشنبه كه از مسافرت برگشتيم به يه رژيم سفت و سخت رو بياريم و يه حركتي انجام بديم. اين هفته علي‌الحساب انواع بيسكويت و شيريني‌ها رو از خودم دريغ كردم و چاي رو با همون كشمش‌ سبز مي‌خورم كه اوضاع وخيم‌تر نشود. ديروز هم يه جستجويي كردم اين دستگاه رو ديدم، حالا اگه فرصت بشه بايد بخرمش و به قشر ورزشكار و ورزش دوست رو بياريم، باشد كه رستگار شويم!

این روزا روزای خوبیه، یعنی خیلی روزای خوبیه…
احساس خوبی دارم.
اووووم واقعا یه چیز مهمی که باعث می شه آدمای موفق، موفق تر باشن نگرش مثبتشون به اطرافه. یعنی اون موفقیتشون – حالا هر چه که باشه بیزینس باشه، ثروت باشه، تحصیلات باشه یا هر چی- باعث می‌شه اعتماد به نفسشون به شدت افزایش پیدا کنه، بعد با اون اعتماد به نفس -خیلی بهتر- مسائل را می بینند و خیلی بهتر تصمیم می گیرند. این اعتماد به نفس و نگرش مثبت کمی با “نگرشهای مثبت ظاهری” که سعی می کنیم مثبت نگر باشیم فرق می‌کنه!
حالا واسه من بزنید به تخته (;

تازگيا حساس شدم؟ چرا اين همه واسم مهم شده؟ اصلا به جهنم كه نگفت، حالا كه مشكلي پيش نيومده، حالا كه همه چي رديفه‌، چه اهميتي داره اصلا؟ -‌‌ من كه اين همه به خودم ياد داده بودم از كسي توقع نداشته باشم- اما انگار يه جوريه تو ضمير ناخودآگاهم حس مي‌كنم كه به هر حال از بعضي اطرافيان توقع دارم، الان هم فكر مي‌كنم كاشكي مي‌شد، يا اصلا كاش زنگ مي‌زد و مي‌گفت كه اينجوري شده…
تلفني بهم مي‌گه: “گير نده به موضوع!”
مي‌گم: “نه اصلا مهم نيست، يعني اصلا مهم نيست! – اين وسط دوباره يه چيزاي پراكنده‌اي مي‌گه كه به نظرم فقط توجيه ماجراست. – دقيقا همين رو هم بهش مي‌گم “كه اينا توجيه قضيه‌ست! يعني اگه زنگ هم مي‌زد ديگه واسم مهم نبود” اما دروغ مي‌گم چون فكر مي‌كنم كاش زنگ مي‌زد، واسم مهم بود اگه كه زنگ مي‌زد. بعد از تلفن فكر مي‌كنم زود قضاوت نكن! اصلا شايد واقعا موضوع ديگه‌اي بوده، شايد درگيري، شايد نشده، چه مي‌دونم اصلا هر كوفتي!
همين امروز صبح فكر مي‌كردم چه خوبه كه بعضيا واقعا اگه كاري از دستشون بربياد انجام مي‌دن و دريغ نمي‌كن. بعضي وقتا آدما واقعا گيرن! همين نوع آدما رو كه گفتم دو دوتا چارتا نمي‌كنن كه آره اگه اينجوري بشه يا اگه اونجوري! من خودم خيلي دودوتا چارتا مي‌كنم، يعني خيلي پيش اومده دو‌دوتا چارتا كردم. خودمم خوب مي‌دونم! اما بازم خوبي قضيه اينه كه طرف علاف من نشده، يعني اگه “نه” بود مي‌گفتم “نه” يا اگه “نه” بود حداقل نمي‌گفتم “آره”.
دارم اينا رو تو ماشين مي‌نويسم، تجربه جالبيه، تو ماشين بشيني و چيزايي كه تو مخت مي‌گذره بنويسي! احتمالا بغل دستي‌ها فكر مي‌كنن با يه آدم مهمي طرف هستن! چه مي‌دونن كه داره چه خزعبلاتي مي‌نويسه كه تو وبلاگش آپديت كنه. معمولا وقتي ماشين توقف مي‌كنه يا پشت چراغ ايستاده مي‌نويسم، يه جاهايي از زور تاريكي نمي‌بينم چي نوشتم. پشت چراغ خيابون بهار مجري راديو مي‌گه “يا به اندازه آرزوهايت تلاش كن، با به اندازه تلاشت آرزو كن” جمله جالبيه، فكر كن! راننده خودش رو به ماشين جلويي مي‌رسونه و كمي ليچار بار هم مي‌كنند! هر دو فكر مي‌كنند داناي كل هستن و با ابلهي روبرو شدند كه هيچي نمي‌فهمه!
اوووم جديدا فكر مي‌كنم دچار روزمرگي شدم، فكر مي كنم زندگي داره خيلي زود مي‌گذره. نبايد چيزي “عادت” بشه – بايد حواسم باشه حالا كه سرم تو اين برگه‌ست يه وقتي نرسم آخر مسير يه دفعه پيچيد تو يكي از اين خيابون فرعي‌ها!- آهان داشتم مي‌گفتم كه مث آدماي سن و سال‌دار شديم. اونايي كه اون وقتا از سر كار مي‌رسيدن خونه كارشون تلويزيون و كتاب و شام و آخر سر هم خواب بود! حالا شايد واسه بعضي كارها جايگزين پيدا كرديم. چه مي‌دونم! مثلا به جاي تلويزيون يه شو مي‌بينيم يا اين كنترل ماهواره تو دستمون و هي بالا و پايين مي‌كنيم و آهنگ تكراري مي‌بينيم.
اينكه تو خيابون آدما رو نيگا كني هم يه جورايي با مزه‌ست. آهان من هي مي‌خوام با خانوم همسر بريم اين ساندويچ‌پارسا يادم مي‌ره، يا حسش نيست. من يادمه يه روز سرد زمستون وقتي بچه‌ بودم با بابا اومدم اينجا و چه ساندويچ تنوري هم داشت. دقيقا تو همين پارك روبرو. من به نظرم تو خيابون ساندويچ خوردن هم خوبه بعضي وقتا! ولي…. داشتم مي‌گفتم كه حداقل ديدن آدما واسه من تفريح جالبيه! اون راننده كناري كه يه دستش رو گذاشته لب شيشه‌ماشين و داره سيگار دود مي‌كنه يا اون كه داره با موبايل حرف مي‌زنه. يا اون خانومه كه داره تند و تند راه مي‌ره. كاشكي خونه‌مون تو يه خيابون اصلي بود كه مي‌شد از پنجره بيرون به آدما نيگا كرد، مخصوصا اگه بارون بياد. يا برف بياد و جاي پاي آدما تو برف بمونه! آدم صب به آدما نيگا كنه بهتره، چه فايده ما كه صبا خونه نيستيم!
اين هواي پاييز خيلي دلچسبه مخصوصا صب كه دوست دارم مسيرم رو از محل كار منحرف كنم و برگردم يه طرف ديگه، چه مي‌دونم يه كمي راه برم، يا اصلا بي‌هدف تو خيابون قدم بزنم. قبلا بعضي وقتا بي‌هدف راه مي‌رفتم. اين روزا خيابونا چقدر شلوغ شده، كلافه كننده‌ست! اين محله سركارم رو خيلي دوست دارم. يه جورايي نوستالوژي داره واسم! اووووم خيابون ميرزاي شيرازي و بلوار و همين ويلا را بيشتر از همه!
آهان! چقدر دوست داشتم اين كنسرت شجريان را مي‌رفتم. اينقدر فس و فس كردم و درگير كار و ذهنيات شدم كه هي يادم رفت. آخرشم كه يادم اومد سايتش رو نتونستم ببينم، اون روز آخر هم كه اصلا روزاي هفته رو گم كردم يعني فكر كردم فردا سه‌شنبه ست. بعد از خانوم همسر پرسيدم گفت بابا امروز سه‌شنبه‌ست! خلاصه نرفتيم و بازم حسرتش موند تو دلم. هي مي‌رم سايتها و عكسها و خبرها رو مي‌بينم.
خب واسه امروز كافيه….