چاي و ليمو مي‌خورم. اصلا اين نوشيدني‌هاي حين روزست كه انگار آدمو سرپا نگه مي‌داره، دوست ندارم چاي رو سرپا تو آبدارخونه بخورم، دوست دارم بشينم سرجاي خودم و با آرامش بخورم. ديشب توي كتابفروشي كوچولوي ميدون نزديك خونه دنبال چند تا كتاب مي‌گشتم كه هيچ‌كدوم رو هم نداشت، يعني كتابهاي اولويت اول را نداشت و قرار شد برام بياره . دنبال كتاب “پابلو‌ نرودا” كه مي‌گشتم و نداشت اون آقاي پير طبقه بالايي مي‌گفت چون دنبال كتابهاي اصيل مي‌گردي، والا كتابهاي درپيت كه ايناها،پر – اينو كه گفت به يه گوشه قفسه اشاره كرد- نفهميدم كه تعارف مي‌زد يا كتابها واقعا اصيل بود. اصيل يعني چي؟ كتاب اصيل؟
دراز كشيده بودم روي كاناپه مبل، همون كاناپه كه هي خانوم همسر مي‌گه بس كه رو اين دراز كشيدي پدرش رو در آوري. بعد داشتم به كافه پيانو فكر مي‌كردم و حرفهاي جديدي كه در مورد نويسنده‌اش مي‌چرخد، اينكه پز روشنفكري‌ست. اينكه تحت تاثير ناتور دشت بوده و اين حرفها، بعد به گل‌گيسو. بعد يه بار ديگه كارهاي عقب‌افتاده و تنبلي‌هايم رو دوره كردم.
صبح زودتر بيدار شدم، نمي‌دونم چرا وقتي مي‌آم يه سري كارها رو صب اول صبح انجام بدم يه كمي سر و صدا مي‌كنم – فكر كنم اين مساله ژنتيكي باشه تو خانواده ما، تا جايي كه من يادمه از بابا بزرگم شروع شده بود- سي‌دي جديدي را كه ديشب خريدم روي موبايل كپي كردم كه از امروز حسابي گوش كنم، خانم همسر مي‌گه چرا مث بچه‌ها وقتي رفتيم كفش بخريم حواست پي سي‌دي بود و اون وسط داري بسته‌اش رو باز مي‌كني؟ صبح توي تاكسي كه نشستم برنامه‌اي داشت در مورد عروسكهاي “باربي” و تاثير فرهنگ و سمبل‌ها و كارتون‌ها و شخصيتهاي غربي در كودكان حرف مي‌زد. آخرين چيزايي كه شنيدم همين‌ها بود، خانم روان‌شناس كودك و از همين حرفايي كه به‌درد راديو مي‌خوره. بعدش هدفون رو كردم تو گوشم، شجريان مي‌خوند: “حالت جمعي تو پريشان كني واي و بحال دل شيداي من…” اين قسمتش رو خيلي دوست دارم، حس خاصي داره وقتي مي‌گه “حالت جمعي رو پريشان كني…”. سر خيابون مفتح وقتي كه مي‌رسم مي‌خونه “تير غمت چون به دل من رسيد”، اينو كه مي‌گه به عابرهاي توي خيابون نيگا مي‌كنم. ديشب به خانوم همسر مي‌گم ببين تو اين عكس روي آلبوم چقدر همه جوونند، پايور و شهبازيان و خود شجريان. فكر كنم واسه سال پنجاه و سه – چهار باشه. مي‌گه ولي چهره شجريان يه جورايي پخته‌ست، بهش نمي‌خوره، بعد من به خطاطي روي جلد نگاه مي‌كنم. وقتي “زمن نگارم رو مي‌خونه” من مي‌گم صداش هم همينطور، در عين جووني پخته‌ست. حوالي ميدون هفت‌تير كه مي‌رسم داره آواز دومي رو مي‌خونه كه “پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود” اما يه چيز ديگه‌اي مي‌خونه يه كلمه‌اي كه تو اين مصرع عوض شده، الان يادم نيست…
هواي صبح يه جورايي پاييزي شده، همين كه بدونم پاييز شده هم كافيه، حتي اگه اسمي پاييز باشه! آدم وقتي بدونه مهر شده يا آبان حس خوش‌آيندي بهش دست مي‌ده. اونم واسه من كه از گرما و تابستون گريزونم…
صبح توي حموم به اين فكر مي‌كنم كه ولي خب قضيه تنبلي تو همه كارا بهونه‌ست. كي مي‌گه وقت نمي‌شه و زندگي و مشغوليات و …؟ بهونه‌ست اينا. حداقلش مي‌شه بعضي ساعتهايي كه جلو تلويزيون وقت تلف مي‌كنم يه كارايي كرد كه؟ به خودم مي‌گم! به خودم. اصل قضيه اينه كه بعضي آدما هستن كه هاي و هوي نمي‌كنن كارو تموم مي‌كنن بعد اعلام مي‌كن فلان كارو كردم اما تو هي برو سر و صدا كن آخرش هم نمي‌شه.
بعد يه دفعه به اسمايي كه بهم گفته فكر مي‌كنم. از اين رسم و رسوم سنتي. اووووم چرا مي‌گم اول بدبختي؟ اتفاقا” خاطرات خوب و قشنگي مي‌شه. يه سري حرفا مي‌ره تو مخم بعد هي يادم مي‌افته، حالا شايد اصل اون حرف هم خيلي مهم نباشه‌ها اما خب…
اين خانومه مدام تلفن دستشه و پچ‌پچ مي‌كنه، من از صبح فقط صداي پچ‌پچ مي‌شنوم. چيزي نگفتم تا حالا، فكر مي‌كنم زشته به هر حال بايد مدارا كرد. شايد كار داره خب! به تو چي‌كار داره؟
راستي چرا اينقدر شركتهايي كه كمي وضعشون خوب مي‌شه، اينقدر بي‌مسئوليت مي‌شن؟ من به تجربه ديدم انگار شركتهاي كوچيك و جمع‌ و جور خيلي متعهد‌تر هستن. من حاضرم گرون‌تر بخرم اما برخورد اون فروشنده و تيم خدمات بيشتر برام مي‌ارزه. حالا قرار شد فكر نكنم بهش فعلا…
يه سري كتابا هست كه فكر مي‌كنم خيلي خوبه آدم هر روز دو – سه صفحه‌ش رو باهم بخونه. يعني اصل همون باهم خوندنه! ما قرار بود كتاب “پيامبر” خليل جبران را اينجوري بخونيم، نصف بيشترش رو هم خونديم ولي نمي‌دونم چي شد كه يادمون رفت يا تنبلي كرديم يا همين چيزايي كه گفتم ديگه. من بعضي وقتا حافظ يا اين كتاب “سعدي از دستن خويشتن فرياد” رو بلند مي‌خونم كه خانوم همسر هم گوش كنه ، ديروز كتاب “چهل نامه به همسرم” را خريدم. يكي از نامه‌ها فكر كنم نامه سي‌ و چهارم را بلند بلند خواندم. اونجايي كه داره به همسرش مي‌گه “يكي نشويم.” نمي‌دونم شعاريه يا تو عمل هم مي‌شه به اين حرفا فكر كرد اما خب ديگه…
فعلا همين، يعني تا اينجا بسه ! فكر كنم از اون پستايي شد كه خيلي پراكنده‌ست. شايد واسه اينه كه فرصت نشده تو اين چند روز اينجا بنويسم. واقعا فرصت نشده! هر روز مي‌خواستم اينجا يه پست بذارم ولي نشد، اينم از صب هي اين دست اون دست مي‌كنم. دچار تنبلي شدم

ديدين بعضيا وقتي مي‌آن جلوي اين دستگاههاي عابربانك انگار دارن چه پروژه عظيمي رو اجرا مي‌كنن؟ طرف يه نيگاهي مي‌كنه و انگار اين 2 خط پيغام رو با دقت تمام مي‌خونه قراره حفظش كني؟ بعد واسه اين رمز عبور اولي انگار دارن مساله 4 مجهوله حل مي‌كنن! بابا جون حالا خوبه كه پسورد فكستني 4 رقمي سال تولدته ديگه! بزن لامصب رو! بعد از ورود هم همچين صفحه نمايش رو نيگا مي‌كنه انگار داره انتگرال مي‌گيره بعد 500 دفعه كنسل مي‌كنه، دوباره كارت رو مي‌زنه، خلاصه ديگه كم مونده بهش بگي آقا مي‌خواي چقدر بگيري بگو برات بگيرم بي‌خيال شو برو! خانوما كه بعضياشون انگشتنشون رو مي‌ذارن رو اين صفحه نمايش و نوشته‌ها رو تعقيب مي‌كنن. اوووووووف!
راستي خبر خوب كه از اول مهر شبكه جديد بانكي كشور، بانكها را بهم مربوط كرد. اسم اين شبكه جديد چي بود؟ خلاصه ديگه مي‌تونيم بريم بانك تجارت و بگيم مي‌خوام به حساب بانك ملي حسن‌آقا پول واريز كنم.
امروز وقتي رفتي از حساب خودم پول بردارم ديدم انگار همون شبكه شتاب هم منهدم شده! يعني با دو سه تا كارت از چند تا بانك نتونستم پول بگيرم. مردم هم جلوي اين دستگاهها صف واستادن واسه چس مثقال پول! بعدش رفتم همون شعبه‌ اصلي كه ازش كارت گرفتم بهم پيغام داد كه “ارتباط شما با مركز برقرار نشد!” آخه پدرت خوب، مادرت خوب! اين كه كارت همين بانك و همين شعبه‌ست ديگه قرار با كدوم مركز بي‌صاحاب ارتباط برقرار كني؟ خلاصه كلام اينكه آقا بر پدرتون با اين سيستم مدرن بانكداري! حالا مونده بودم برم بانك تجارت بگم آقا با اين سيستم نوين مي‌شه كاري كرد يا نه؟
به هر حال ضمن اينكه به نوبه خودم از راه‌اندازي اين سيستم تشكر و قدرداني مي‌نمايد به ملت هميشه در صحنه توصيه مي‌كنم پولاتونو (اگه تونستين از بانك بگيريد!) برداريد تو بالشتتون قايم كنيد كه اطمينانش بيشتره!
پ.ن: امروز در محدوده بزرگي كلا چراغهاي راهنمايي رانندگي كار نمي‌كرد. ديگه فكر كن چي مي‌شه. خواستم بپرسم احيانا اين ربطي به اين شبكه جديد بانكي نداره؟

مي‌گويم كه من گاهي سازم را دستم مي‌گيرم اما چيز ديگري كه درسم نيست مي‌زنم، گاهي در حد دنگ و دونگ و گاهي هم از خود بي‌خود مي‌شوم و چيزي مي‌خوانم، چيزي كه همينطوري براي دل خودم است نه اينكه حساب و كتاب داشته باشد، معمولا هم قسمت وسط يك تصنيف. آخر كار هم ممكن است فكر كنم حالا بايد فلان سي‌دي را بگذارم و فقط گوش كنم. مثلا دلم هوس “بيداد مشكاتيان” را مي‌كند يا مثلا سروچمان، با مثل همين ديشب كه دلم هواي “حيلت رها كن عاشقان / مستانه شو، مستانه شو” شجريان پدر و پسر را كرده بود. آنجايي كه از بالا شروع به خواندن مي‌كنند.
براي همين است كه مثلا هفته بعد كه به كلاس مي‌آيم به جاي اينكه روي “چهار‌گاه” تمرين كرده باشم، شور زده‌ام. از اين دستگاه شور و ماهور خيلي خوشم مي‌آيد، مخصوصا شور كه غم زيبايي در خودش داره، يعني وقتي شور مي‌شنوم ديوانه‌ مي‌شوم.
مسيح –استاد تارم- به من مي‌گويد ظاهرا خيلي دلي كار مي‌كني، دلي ساز مي‌زني – كه اين البته در اين دوران خيلي برايت خوب هم نيست- مي‌گويد فكر مي‌كنم در زندگي هم كمي دلي هستي… مي‌خندم. از اون روز هم مدام فكر مي‌كنم “چقدر دلي هستم؟”
مي‌گويد كه صداي تار هر چي “تو دماغي‌تر و بم‌تر” باشه بهتره! اينو وقتي كه اون روز بهش گفتم اين ساز چه صداي خوبي داره بهم گفت.
هدفون را كه صبح توي گوشم مي‌گذارم و شهرام ناظري مي‌خواند “شمع نيم، جمع نيم، دود پراكنده شدم” به صداهاي زير بيشتر گوش مي‌كنم. به صداي سازهاي ضربي كه در زمينه تار عليزاده است، و اين بار بيشتر به صداي “ني” كه اين روزها صدايش در موسيقي‌هاي منتشر شده جديد به شدت كمرنگ است، دوباره ناظري مي‌خواند: “مرا گويي كه چوني چون؛اي دوست” و من دوباره به خيابون نيگا مي‌كنم، به آدما و به خيلي چيزها فكر مي‌كنم به تصوير قديمي روي جلد آلبوم هم. فكر مي‌كنم كنسرت پارسال عليزاده بهترين كنسرت سالهاي اخير براي من بوده، كاشكي بازم با اين گروه “هم‌آوايان” اجرا داشته باشه…
به من مي‌گفت كه “… ولي سازي نخر كه كنج خونه باشه و باهاش نزني،حس خوبي نداره” و مي‌گه كه چند وقت پيش كه سازش را بعد از مدتها از جعبه‌اش در آورده پوست ساز يكباره پاره شده و همزمان بغض اون هم شكسته.
ماري مي‌رود به بن تا هواي كاتوليكي استنشاق كند، هواي كاتوليكي در حاليكه خود دلقك با همه لاقيدي و بي‌ديني انگار خيلي مومن‌تر از همه كاتوليكهاي اطراف است. يعني شايد ريشه‌اي تر به قضايا نگاه مي‌كند. آنجايي‌كه توي وان دراز مي‌كشد و به آن روزها فكر مي‌كند.
ازش مي‌پرسم روزه‌اي؟ مي‌گويد نه و در ادامه مي‌گويد “راستش ديگه بهش فكر هم نمي‌كنم، واسه چي؟ به چه دلخوشي؟” از جوابش خوشم مي‌آيد، بيش از همه چيز از اينكه حس مي‌كنم واقعا آن چيزي را كه مي‌گويد حرف دلش است. “ديگه بهش فكر نمي‌كنم…”
بعد از سحر كه مي‌خواهم بخوابم به خانوم همسر مي‌گم اينو گوش كن “من آن نيم كه حلال از حرام نشناسم/ شراب با تو حلال است و آب بي‌ تو حرام” – من خيلي از اين واژه نيم در شعرها خوشم مي‌آيد، قشنگه!- و بعد كه دراز مي‌كشم هم چيزهايي كه يادم است را زمزمه مي‌كنم. خانوم همسر مي‌پرسه “الان نمي‌خواي بخوابي؟” حس خوبي ندارم وقتي با شكم پر مي‌خوابم، حس اين روزها همش همين است، حس خوبي نيست. حس خوبي نيست…
همكارم مي‌پرسه “مگه فلسفه اين روزه گرفتن‌ها اين نيست كه بفهميد اوني كه چيزي براي خوردن نداره، اون آدماي بي‌بضاعت چي مي‌كشن و چه حسي‌ دارن؟ مگه نه اينكه اون آدم، بقيه آدماي اطراف رو مي‌بينه و چاره‌اي نداره؟ پس چرا حالا اين روزها همه نبايد چيزي بخورند كه مبادا روزه‌دار دلش بخواهد؟ دلش غنج برود براي عطر چاي يا غذا يا هر چيز ديگري؟”
از روزهاي نوجواني و جواني مي‌گويد، از اينكه مادرش سفارش مي‌كرده روسري و لباس شاد نپوشد و مبادا در بيرون دهانش بجنبد و چيزي بخورند، وسط اين حرفها يكباره مي‌پرسه راستي هنوز هم شلاق مي‌زنن؟
و من فكر مي‌كنم عجب تصويري از دين پرعطوفتمان نشانشان داديم! چه مي‌گويند دين صلح؟ دين دوستي؟ حق دارند كه استنباط‌شان بر اساس همين رفتارها باشد… همكارم زرتشتي‌ است. سخت تاكيد دارد كه فقط به كسي آزار نرساند. كمي باهم حرف مي‌زنيم و من بازهم فكر مي‌كنم كه اصلا مگر جز اين است؟
بيرون هوا به شدت پاييزي است. از همان اول صبح فكر مي‌كنم كه ولي امروز زياد هواي شركت رفتن و هواي كار كردن نيست، هواي پياده روي است، هواي پرسه زدن. انگار كه داريم از دست اين تابستون خلاص مي‌شيم.
ازم مي‌پرسه دعا مي‌خوني؟ مي‌گم نه من خيلي وقته كه حوصله اينكه كتاب بگذارم جلويم و دعاي عربي بخوانم را ندارم. حوصله دارم كه همان صبح اول صبح حافظ بخوانم، اما حوصله دعا خواندن ندارم. راستش من هم خيلي به اين قضايا فكر نمي‌كنم. عادت شده انگار… امروز فكر مي‌كردم انگار اين ديوان حافظ روي اين صفحه گير كرده، مثلا اين صفحه زياد باز مانده يا نمي‌دونم چي، شايد هم من اينطور فكر مي‌كنم. اون غزلي كه “پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود”
ديروز موقع افطار “ربناي شجريان” را گذاشته بود و من از وضعيت دراز‌كش قبل از افطار نشستم روي مبل و با دقت نگاه كردم، خانوم همسر هم آمد پشت اون مبل كاناپه بزرگ و پرسيد اينو كي خونده دقيقا؟ چون ما از بچگي اينو شنيديم هميشه. و من فكر مي‌كردم چقدر اين در دل ما‌ها جاودانه شده، انگار سمبلي است از ماه رمضون.
ديگر اينكه فكر مي‌كردم كه اگه روزي فرصت كنم بايد بروم كلاس خوشنويسي، نمي‌دونم كي وقتش مي‌رسه اما من خيلي دوستش دارم. يه جوري هنر دل ديگه! راستي دوره‌اش چند وقت است؟ كسي مي‌دونه؟
پ.ن: اين روزها انگار زياد حس و حال مستمر نوشتن نيست، اينها هم مكالمه و ذهنيات امروز و اين چند روز اخير است با آدمهاي مختلف.