يه خوبي اين اينترنت لعنتي اينه كه آدمايي كه كمي مسن‌تر هستند، اگر آدرس ايميلي داشته باشند و هر ازگاهي سري به وبلاگها بزنند ديگه مثل خيلي آدم بزرگاي نسل قبل نمي‌شن كه يه ديوار بلند و ضخيم دور خودشون بكشند و همچين تابويي بسازند كه كسي نتواند به آن نزديك بشه. حداقل اينه كه ملموس متوجه مي‌شوند كه يه نفر همسن و سال فرزند جوانشان – يا برادر كوچكشان- الان چه دغدغه‌اي داره و چطوري فكر مي‌كنه. من از اين قسمت قضيه خيلي خوشم مي‌آد و خوشحالم!
گاهي بين نسلهاي قبل كه نگاه مي‌كنم آنچنان شكافي برقرار است كه اصلا نمي‌شود ارتباط خيلي نزديكي برقرار كرد – حالا نه در همه مسائل اما… نمي‌گويم نمي‌شود اما خيلي از عقايد هم را اصلا نمي‌فهمند- يعني شايد خيلي مسائل بديهي نسل جديد براي نسل قبل آنچنان تابويي است كه نمي‌توانند از آن بگذرند. الان خيلي خوبه كه يك مادر وبلاگ مي‌نويسه و با بچه‌هاي اين نسل در ارتباط است…