صداي سازش غم داشت،
وقتي خودش شروع به خواندن كرد صداي خودش هم غم داشت،
وقتي تو چشماش نيگا كردم ديدم اونا هم غم داره…

مي‌گم ببين كارمون به كجا رسيده كه هر روز بايد زنگ بزنيم حال تو رو بپرسيم!! آآآآي خدا…
برچسب : پيگيري پروژه

اين فيلم “دايره زنگي” به شدت توصيه مي‌شود. ضمن اينكه به شيوه جالب و رواني به بيان برخي اختلافات جزئي اجتماعي – مذهبي مي‌پردازد، از حضور بازيگران خوب و توانمندي استفاده شده و مثل كارهاي اخير “اصغر‌فرهادي” (نويسنده فيلمنامه)‌ يك شوك ناگهاني از اتفاقاتي كه در جريان بوده به بيننده وارد مي‌كند.
خلاصه جريان اينه كه ببينيد، كه ارزش ديدن دارد.

دل ديگه ، چي‌كارش مي‌شه كرد؟
يه وقتايي شاد و سرخوش‌ِ‌ ، همچين بزن و بكوبي راه مي‌اندازه كه بيا و ببين. آدم مي‌شه شنگول و الكي خوش…
گاهي هم دلگير و دلتنگ مي‌شه…
همچين ساكت و آرومت مي‌كنه كه بيا و ببين!
اوووم راستي ما امسال خيلي قول و قرار با خودمون گذاشتيم، اصلا قبلا از اينكه سال شكوفايي و نوآوري بشه، ما قرار گذاشته بوديم امسال همينجوري شكوفا و نوآور بشيم! اينكه گفتم كاملا جدي بودها، براي خودم چندتا تارگت گذاشتم.
بعضي وقتا آدم حس مي‌كنه بايد يه تكوني به خودش بده، تكون كه عرض كردم از اونا تكون‌هاست. (اساسي!!)
يه تيكه از فيلم هامون هست كه جالبه من يادم نرفته هنوز بعد اين مدت اين قسمت رو خيلي دوستش دارم، اونجايي كه به خودش مي‌گه “هيچ گهي نشدي الاغ!‌ ” بعد يادتونه اين “الاغ” رو چقدر قشنگ و باحال ادا مي‌كنه؟ واقعا الاغ به تمام معنا براي بيننده و شنونده متجلي مي‌شه. خودمم نمي‌دونم چرا اينو گفتم، خيلي وقته قرار بود اينو بنويسم. اصلا اين الاغ از اون واژه‌هاي گوياست! البته خيلي افراد در تاريخ خيلي از اين حيوان نجيب دفاع كرده‌اند اما به هر حال اكثرا متفق‌القول هستند كه هزار معني در خودش داره، اين لينك كناري را هم ديدن كه گذاشتم؟ منظورم الاغ درون بود.
حالا شايد بعد فرصت بود در اين مورد يه چيزايي گفتم!

قديما كه اين داداشه، زيادتر مي‌خوند، انصافا گاهي بدجور به دل مي‌نشست يه چيزي بود كه زياد مي‌خوند:‌
” بار غم عشق او را
گردون نيارد تحمل
چون مي‌تواند كشيدن
اين پيكر لاغر من “‌
واي كه اين شعر چيه و چه حس قوي داره، يه غم خيلي زيبا! عمرا بتوني اينو با صدتا از اين ترانه‌هاي صد من يه غاز و در پيت پاكسيما و امثالهم مقايسه كني!
حالا از مساله دور نشم امروز ياد اين افتادم و اشكال اين بود كه اين داداشه اون روزا همچين اضافه وزني داشت و هيكلي بهم زده بود، نتيجه اينكه وقتي مي‌رسيد به “اين پيكر لاغر من…” ما يه نيشخندي يواشكي مي‌زديم، خودش هم مي‌دونست و يه نيم نگاهي مي‌كرد. اين بين من و اونو و اون يكي داداش كوچيكه و پسر عموي محترم ديگه داشت خيلي پررنگ مي‌شد و عالمي داشتيم باهاش، كه داداشه براش راهكاري پيدا كرده بود، بعدها به جاي اين پيكر لاغر من مي‌گفت: “اين جان غم پرور من…” راهكار خيلي خوبي بود، ااااي يادش به خير جووني!