يعني من اگه روزي صاحب قدرتي باشم در اولين اقدام مي‌دهم در سه تا بانك را گل بگيرند! صادرات،ملت، سپه… اگه كه مي‌بينيد سپه را آخر نوشتم واسه اينه كه ازش وام ازدواج گرفتم اما واقعا چقدر كاركنان محترم اين بانكها با انگيزه و سرحالند! چقدر اين بانكها خدمات متنوع و مشتري مدارانه ارائه مي‌كنند، اصلا پس از مراجعه به شعبه روح آدم تازه مي‌شه!
بي‌ربط :‌
چند روز پيش در خيابان يكي از همكاران قديمي را ديدم، اعتراف مي‌كنم كه خودم را زدم به نديدن، سرم را انداختم پايين، هم حوصله‌اش را نداشتم هم فكر كردم احمق‌تر از اين حرفهاست. جالب است كه او هم از فاصله چند متري رفت آن طرف خيابان، كه مثلا او هم مرا نديده – مطمئنم كه از آن فاصله مرا ديد- شايد او هم در مورد من همين فكر را كرده يا فكر “خائن‌تر” از اين حرفهاست! اما تفاهم خوبي بود…

در اين طبقه ما (محل كار را مي‌گويم) همه ديالوگهاي روزانه‌شان تكراري است. يعني كارشان اينطور مي‌طلبد. روزي صد دفعه يكسري جملات را مدام پشت تلفن تكرار مي‌كنند.
ديروز يكي از آقايون محترم زنگ زده بود به آن نمايندگي پشت خط مي‌گفت:‌ “ببين يعني من اگه نمايندگي ديگري را بفرستم لاتي خودت زير سوال مي‌ره…” من كه داشتم از اتاق خودمان به اين مكالمه گوش مي‌كردم فكر كردم يعني اوج مكالمه است‌ها “لاتي خودت زير سوال مي‌ره…” بعد يكي ديگه از خانوماي محترم بعد از قطع كردن تلفن خنديد و به آقاي محترم گفت ولي خوشم اومد هم مكالمه لاتي بود هم خيلي بروز بود!
راستي اين روزها فكر مي‌كنم خيلي ناهار خوردنهام سوت و كور شده، اصلا وقتي بشيني پشت ميزت و جلوي اين مونيتور مسخره ناهار بخوري، ديگه اسمش كه ناهار نيست! ما قبلا چه ناهارهايي مي‌خورديم يعني ضيافتي بودها…
اين آقاي فلاني كه مسئول امور آبدارخانه است كار را به جايي رسانده كه فكر كنم بايد يه فلاسك بگذاريم روي ميز و استقلال خودمان را از اين بخش از شركت اعلام كنيم، يعني رسما كشته ما رو !
فعلا غرغر ديگري ندارم به جز اينكه چرا بايد 5شنبه‌ها بيايم شركت؟ بابا اين 5شنبه را تعطيل كنيد ديگه، خيلي زور داره خدايي، من هر شنبه صبح امكان نداره در اين موردي بحثي نداشته باشم! والسلام…

اين روزها كمي‌ كلافه‌ام، فكر مي‌كنم دچار روزمرگي شده‌ام.‌ جايي خواندم كه گفته بود كاش به جاي آنكه زندگي ما را به سمتي كه مي‌خواهد بكشد، ما زندگي را به سمتي كه مي‌خواهيم بكشيم. اما گاهي فكر مي‌كنم بعضي وقتها زندگي مرا گرفته و دارد مي‌كشد ، مي‌دانم علاج كارم كجاست و دردم چيه، چي مي‌تونه اين روزمرگي را دوا كند،كمي همت و تلاش مي‌خواهد – يعني مي‌خواهم!-
وقتي صبح از خواب كمي دير بيدار شوم با خودم مشكل پيدا مي‌كنم و عبوس مي‌شوم. خودم هم مي‌دانم پيش خودم فكر مي‌كنم آخه لعنتي خيلي وقت داري كه امروز را هم از دست دادي؟ خيلي زودتر از آنكه فكر كني مي‌شه شش ماهه ديگه و دوباره وقت كم مي‌آوري فكر شش ماه ديگه را بكن كه توي گل گير كردي!! ساعت 7 صبح بود اما هوا هنوز تاريك است انگار 4 صبح است. نمي‌دانم به كي بد و بيراه بايد بگويم ،‌توي خواب و بيداري مي‌گويم اين هوا هنوز تاريكه انگار ساعت 4 صبحه! چرا وقتي اين موبايل سر و صدا كرد خاموشش كردم؟
نمي‌دانم چرا گاهي نمي‌توانم زود از خواب بيدار شوم. خيلي كارهايم را بايد صبح زود انجام بدهم. كاش به جاي 24 ساعت شبانه روز 30 ساعت بود!
عصرها كه خيلي فرصت نيست خيلي زرنگ باشم يك سري از كارهايم را انجام بدهم و موسيقي تمرين كنم، امروز فكر مي‌كردم كه شبها اكثر 30/11- 11 مي‌روم كه بخوابم حالا نيم ساعتي هم كه كتاب بخوانم روزي 7-6 ساعت خواب ، كاش مي‌شد اين خواب را كمتر كنم. راستي يه دارويي نيست كه خواب را كم كنه؟
يه جايي خونده بودم كه اونايي كه از كمبود وقت غر مي‌زنند خيلي وقت گپ دارند كه ازش استفاده نمي‌كنند.
راستي اين مشكلات و خستگي بيشتر جنبه روحي دارد ديگر نه ؟‌

ما ايروني جماعت آدمهاي زرنگي هستيم كلا‌‌! يا حداقل خودمون فكر مي‌كنيم آدماي زرنگي هستيم،اكثر اوقات وقتي طرف مقابلمان چيزي نمي‌گويد و پيش خودش مي‌گويد “بذار فكر كنه زرنگه” حتما به ريش آن جماعت تسخر مي‌زنيم و اگر چيزي بگويد هم باز جوابي داريم كه احتمالا در خلوت به او بگوييم و باز حس كنيم چقدر آدم زرنگي هستيم…
فرقي هم نمي‌كند سركار باشد يا در يك مساله خيلي معمول زندگي و حتي در صف نانوايي!

كاش همه آدما مث حاج‌‌ يونس مسجدي داشتند كه مي‌رفتند آنجا و جلوي خلق‌اله اين بت وجودشان را خرد مي‌كردند و مي‌توانستند فرياد بزنند كه آهاي مردم اين منم!