چند شب پيش در يك مهماني فيلم “بي‌وفا” را گذاشته بودند ، ماجراي آقاي دكتري كه عاشق دخترك آرايشگري مي‌شود. بماند كه قاعدتا خيلي موارد وجود دارد كه اصلا در فيلم ملموس نيست و غير طبيعي مي‌نمايد. آدمهايي كه از دو جنس و دو طبقه ديگري هستند خانواده پسر كه همه خانواده و دوستان و آشنايان آدمهاي متمول ، ثروتمند و اكثر پزشك متخصص هستند ، مادر پسر هم كه دكتر و صاحب يك آزمايشگاه شيك و شهير در تهران است ، اما دختر كه مادرش فوت كرده و پدرش علاوه بر ساير موارد به شغل شريف دزدي اشتغال دارد و برادر هم در همين راه پيش رفته است ، ساير موارد مالي و زندگي طرفين هم كه با اين تفاسير مشخص است. جالبتر اينكه جوانك پزشك از ماجرا كاملا با خبر است و مصرا” دختر را مي‌خواهد، حالا ساير لوس بازيهاي فيلم كه دختر خود را به مادر پسر به جاي يك متخصص پوست و مو كه تازه از آمريكا بازگشته است جا مي‌زند بماند و مثلا شيرين كاري‌هاي كليشه‌اي فيلمها.
نمي‌دانم كه اين طور عشق و عاشقي واقعي ممكن است يا نه ؟ نمي‌دانم اين اختلاف فاحش طبقاتي مي‌شود مساله‌ساز نشود يا نه؟ اما به نظرم به جاي اينكه كارگردان در پايان فيلم دو جوان را در كنار هم و با شروعي دوباره نشان دهد فكر كند كه شش ماه ديگر كار اين عشق و عاشقي به كجا مي‌رسد!
بي وفا
كارگردان : اصغر نعيمي
نويسنده : فرهاد توحيدي
بازيگران: حميد گودرزي ، الناز شاكردوست ، گوهر خيرانديش ، فلامك جنيدي
پ.ن: ‌اين پست خيلي قديميه، نمي‌دونم چرا تا حالا پابليش نكرده بودمش

دیروز داشتم آن دفترچه سیمی آبی رنگم را در شرکت نگاه می کردم، داشتم وسایلم را جمع می کردم. به یکی از صفحات می رسم، در حاشیه آن با روان نويس آبی نوشته بودم:
دلم جز مهر مهرويان طريقي بر نمي گيرد
ز هر دم مي دهم پندش ولي سربر نمي گيرد

بدترين نقطه ضعف آدم مي‌تونه اين باشه كه نقاط ضعف خودش رو نبينه! مي‌تونه فكر كنه بقيه آدماي اطراف اگه حرف حق مي‌زنند بر عليه‌‌ش تحريك شده‌اند، مي‌تون سرش رو مث كپك بكنه زير برف، مي‌تونه فكر كنه كه كار كار انگليس‌هاست…
راحت‌ترين كار ممكن است!
چه خوب بود كه گاهي در زندگي فكر مي‌كرديم چه چيزي را از دست مي‌دهيم تا چه چيزي را به دست آوريم؟ چه كسي را به چه كسي مي‌فروشيم و اين معامله منصفانه است يا نه؟ يعني چيزي را كه به دست آورده‌ايم چقدر ارزش دارد، چقدر ماندگار است؟
پ.ن: اين مطالب مخاطب خاص دارد.
پ.ن: مخاطب خاص اينجا را نمي‌خواند!
پ.ن: مخاطب خاص در حال حاضر ارزش اينكه بخواهم در موردش فكر كنم را ندارد

خوب است كه آدم گاهي كمي شجاعت به خرج بدهد، سياست و تجربه را در كار خيلي قبول دارم، اينكه بي‌گدار به آب نزني. اما اينكه براي حفظ منافع كوچك خودت و يا اينكه اصلا دردسري به خود راه ندهي و خداي نكرده موجب تشويش ذهنتان نشود همينطور مي‌نشيني و بر‌‌ و بر نگاه مي‌كني، توي آن صندلي لعنتي فرو مي‌روي حالم به هم مي‌خورد!
حالا همينطور بنشين و نگاه كن؛ بعضي وقتها هم به خاطر اينكه خيلي تابلو نباشي و نگويند اين آقا چه كاره‌ است توي جلسه چيز ساده‌اي بپرس، موردي كه بيشتر اين مضمون را داشته باشد كه مثلا رهنمودتان كنند.مثلا بپرس “ببخشيد در زمينه كوفت يا مرض ما چه استراتژي را دنبال مي‌كنيم؟ و قرار هست چه كاري انجام دهيم؟” بي‌خطر است دیگر نه؟ اصلا هم لازم نیست جلوی کسی در موردش چیزی بگویی.

مي‌دوني؟ از نظر حرفه‌اي برايم فرو ريخته بودي، تمام آن چرندياتي كه مي‌گفتي اين اواخر فقط به عنوان چرنديات مي‌پنداشتم و فقط برايم حرف بود نه هيچ چيز ديگر‌؛ اما اين روزها آخرين باورهاي اخلاقي و رفتاري هم كه ازت داشتم برايم فرو ريخت. اين روزها ديگر اصلا محترم هم نيستي هيچ چيز نيستي، هيچ چيز.
آن روز كه آقاي x پرسيد چه امتيازي مي‌خواهي؟ يا حداقل چه شرطي؟ هر چه فكر كردم ديدم هيچ شرطي! هيچ امتيازي! يعني واقعا ديدم ديگر چيزي نيست كه بتوانم…
به هرحال اين روزها شديدا خوشحالم و به توهماتت لبخند مي‌زنم!

سلام
قرار است كه امروز استعفايم را بنويسم، دقيقا بعد از همين يادداشت. البته صحبتهایم را با شما کرده‌ام و این استعفا کاملا فورمالیته است. شايد اگر اين يادداشت به شما رسيد استعفا را قبل از اين ديده باشيد. شايد هم اين درحد يك يادداشت به عنوان دليلي براي خودم بماند!
چه بايد بنويسم به دليل پاره‌اي از مشكلات‌؟ مشكلات!؟ يا بگويم به دليل مسائلي كه در جريان آن هستيد، يا…. چه فرقي مي‌كند؟
آقاي دكتر‌،‌ اگر بخواهم از ته دل بگويم تا آخرين هفته‌ها هم اميدوار بودم. یعنی سعی می کردم که امیدوار باشم! شما تا پيش‌تر از اين نفراتي داشتيد كه به نظرم مي‌شد،مي‌توانستند! دوست داشتم كه روزي قسمتي از اين كارهايي كه انجام شده بود به ثمر مي‌نشست، دوست داشتم همانهايي كه مي‌گفتيد مي‌شد.‌اينجا از خيلي جهات قبل‌ترها برايم بيشتر از يك محيط كار بود، من با شما، با خيلي از اين همكارها زندگي كرده‌ام، آن دو ماه را كه به خاطر داريد؟ سال پيش همين موقع‌ها بود نه‌؟ خیلی بی انصافی کردید که گفتید آنها را باید سال قبل، قبل از اینکه خودشان بروند بیرون می انداختم! فكر نمي‌كنم خیلی از روزهایی که اینجا داشتم جاي ديگري تکرار بشود!
بگذاريد مطلب ديگري بگويم، ناسپاس نيستم.اينجا و در طول اين مدت خيلي چيزها ياد گرفتم، تجربه كردم. سعي كردم از چيزهايي كه ياد گرفتم در راه پيشبرد اهداف همين شركت استفاده كنم، حرف زدم، حرف زدم‌، چند بار برايتان نامه فرستادم مديريت محترم عامل! چند بار برايتان ايميل فرستادم، ايميلهايي كه نمي‌دانم ديديد يا نه‌؟ باور كنيد خيلي از آدمهايي كه انتقاد مي‌كنند دلسوز‌تر از نفراتي هستند كه مي‌خواهند نقاط ضعف را ناديده بگيرند، نقاط ضعفي كه حالا بزرگتر از نقاط مثبت كار شده است. اگر آن حرفها را مي‌زدم هدفم برگزاري جلسه‌اي بدون نتيجه و با حرفهايي كه بعد از آن فراموش مي‌شد نبود!
نمي‌دانم بعد از استعفايم در جلسه چه خواهيد گفت؟ احتمالا برای خودتان تحلیلهایی از ماجرا خواهید داشت، شاید باز هم بگویید “به هر حال درختی هستیم که باید خودمان را بتکانیم تا برگهای زرد بریزند و برگهای جدید جایگزین شود” – چه اصطلاح مسخره ای! خودتان را گول می زنید یا اینها را می گویید که غرورتان لطمه نبیند؟- شايدم هم فكر كنيد اين پسر آدم Active ي بود.اما… نمي‌دانم!
اما مي‌دانم كه مذاكره فايده‌اي ندارد. يادتان است مي‌گفتيد يكي از نفراتي كه قبلا رفته بهتان گفته كه يك نفر انگار اينجا وقتي در شركت است دارد به گلويش چنگ مي‌زند؟ گلوبش را گرفته و ول نمي‌كند؟ حالا انگار همان آدم گلوي مرا هم گرفته! آن آدم گلوي خيلي‌ها را گرفته بود، آنهايي كه قبل از من رفتند.حالا نوبت من است. نمي‌دانم باور داريد يا نه؟ با خودم فكر مي‌كردم چه به روز انگيزه اين آدمها؛ چه به روز من آمده است؟ يادتان است كه خردادماه در اتاقتان بهتان گفتم كه دارم دست و پاي آخر را مي‌زنم؟ خاطرتان هست؟ استقبال كرديد، اما فراموش كرديد، خيلي زود ، آن روزها هنوز امیدم ته نکشیده بود…
چند وقت پيش يه نامه‌اي نوشتم و مي‌خواستم همين تصميم امروز را عملي كنم اما در آخر عنوان نامه را گذاشتم “فعلا تا بعدا يه كاريش بكنم”. صبر كردم،عصباني شدم،حرف زدم ، ساكت ماندم،جدي تر كار كردم ، بي‌تفاوت شدم…
آقاي دكتر دارم مي‌روم، با شما صحبت کردم ، گقتم که نمي‌خواهم اين رفتن با برخورد و خاطره بدي باشد. يعني دوست دارم كه خيلي خوب و دوستانه باشد. اما برخوردتان جالب نبود، از آن روز بارها در مورد حرفها فکر کردم به این نتیجه رسیدم که رفتارم در کمال ادب و احترام بود، مثل همه این سالها. اما راستش حرفهای شما، حرفهایی بود که آخرین چیزها را برایم فرو ریخت! قبلا گفته بودم که ناسپاس نیستم اما حالا باید بگویم ناسپاسی کردید! پشت آن لبخندی که حرف می زدید و با غرور می‌گفتید که دفعه اولتان نیست، حس کردم که کاملا عصبی هستید. به هر حال هر چه باشد بیش از یکسال و نیم است که شما را می شناسم و به همه عادتها و رفتارهاتان آشنا هستم. اما با خیلی از حرفها آخرین چیزها در ذهنم فرو ریخت. قبل از اینکه به اتاق بروم فکر می کردم چقدر سخت است اما وقتی بیرون آمدم ذره ای تردید نداشتم، فکر کردم باید می گفتم. دلم به حال خیلی ها می سوزد، راستی حفظ غرور تا کجا؟ تا مرز نابودی؟ دوست دارم این ماه نیز زودتر سپری شود ….
خداحافظ !

ازم مي‌پرسه اينجا چه‌جوريه‌ ؟ مي‌تونيم راحت باشيم؟
مي‌پرسم راحت يعني چي اون وقت ؟
مي‌گه يعني مي‌شه با تي‌شرت بيايم و دمپايي بپوشيم؟
با ترديد بهش مي‌گم نه! مي‌گم اون وقت راحتي از نظر شما يعني دمپايي؟ يعني اگه پس فردا بشه با پيژامه راه‌راه بياي سركار اون وقت ديگه اوج راحتيه ديگه ؟
اين قسمت آخر رو توي دلم گفتم. چي‌كار كنم ديگه نسبت به اين دو قلم حساسيت دارم! اصلا اوج بي‌نظمي و شلختگيه به نظرم…