اينجا وسطِ خيابون ويلا امن و امانِ. هيچ خبري نيست، نه پليسي نه اعتراضي، نه باتومي، نه لباس شخصي، نه شعاري، نه سبزي. دِ آخه اينقدر دروغ؟ اين همه فريبكاري؟ حالا هي بگيد خبري نيست. شلوغ نيست، آرومِ. تو بگو كه “اينا يه مشت بي‌كار و علافن”، بگو “حقشونِ” ولي واقعا اين حقِ‌؟ حق‌ِ چي؟ تو به چي مي‌گي حق؟ من لجم مي‌گيره، من فقط دارم خودم رو كنترل مي‌كنم كه چيزي نگم. اون مرد لباس شخصي كه به چه سرعتي از پشتش باتوم رو بيرون كشيد و بابي‌رحمي به مردم حمله كرد حقِ؟ اون خانومي كه زير دست و پا افتاد و هيشكي جرات نكرد بره از زير باتومها نجاتش بده و فقط جيغ مي‌كشيد حقِ؟ اون كه جلوي در نشسته و واسه دخترش كه گرفتنش زار زار اشك مي‌ريزه چي؟ مگه همون ديني كه بهش اعتقاد داريد اين همه در مورد “حق” حرف نزده؟ من داغم. اصلا همه‌ي اين مسئله مذهبي -كه هر چي مي‌كشيم از اين ناديدن‌ها و تعصب‌هاست- به كنار! مساله انساني چي؟ كي مي‌تونه جلوي هموطن خودش -‌اينو بخونيد يه آدم- اينجوري چوب و چماق بكشه و فكري نكنه؟ مي‌شه شب بي‌دغدغه سر رو بالش گذاشت و بي‌هيچي فكر نكرد؟ من وقتي ديدم اون حرومزاده داشت به طرفم مي‌اومد گر گرفتم. واقعا شجاعت مي‌خواد ايستادن و فرياد كشيدن.

اينجا خبري نيست، واسه‌ي همين سرعت اينترنتمون پايين اومده، واسه همين مسنجر كار نمي‌كنه و موبايل‌هامون قطع شده، نگران نباشيد.

پیشنهاد شد در يك حركات نمادين تو كاسه‌ي آشِ شوري كه آورده بودن و قابل خوردن نبود، براشون چس‌ِ‌فيل بریزیم و با تمام احترام تقديمشون كنیم!

(1)
از صبح كه بيدار شدم همش اين شعر مي‌آد تو ذهنم. از همين دو سه ساعت پيش بي‌اغراق نزديك صدبار تكرارش كردم: “دلِ دردمند سعدي ز محبت تو خون شد/ نه به وصل مي‌رساني نه به قتل مي‌رهاني”. اون “مُحبت” حتما بايد “مَحبت” باشه، نصفِ خوشگليش به همينِ!

(2)
هوا ابر تو اين يكي دو روز. نم‌نم بارون مي‌آد، حداقل خوبي اين يكي دو روز همينِ. كاش مي‌شد مي‌رفتم شمال. به شرطي كه اونجا هم هوا مه و ابر و نم‌نم بارون باشه.
ولي امروز از اون روزهاست، از اون روزها. بعضي روزا هست كه انگار يه جور خوبي شروع نمي‌شه. امروز از اون روزهاست. نبايد تلقين كنم به خودم.

(3)
اين روزا چقدر در مورد “اِستِر” كتاب مي‌بينم.شايد هم قبلا بهش دقت نمي‌كردم. مثِ همين امروز صبح نشر چشمه. حالا شايد بعدا در موردش مفصل نوشتم. ولي صبح يه حسِ خوشايندي داشتم كه در مورد اين ملكه چيزايي مي‌دونم.

(4)
هر وقت كه شفاف عمل نكردم، بيشتر از همه خودم متضرر شدم. هميشه همين بوده، هميشه. اين كه “جنگِ اول به از صلحِ آخر” شده حكايت من.
يه چيزي چند وقتِ در موردش به نتيجه رسيدم. اينِ كه اصلا زندگي مشخص كردن و فهميدن مرزهاست. اينكه بدوني كي بايد محكم و قرص بايستي و عقب نكشي، كي بايد يه كمي تساهل كني، كي بايد… كلا همين “كِي‌” و “موقع شناختي” اصلِ زندگي كردنِ، تجربه، تجربه، تجربه…
راستي تو چي فكر مي‌كني؟

(5)
يه چند تا كار و هدف شروع كردم. واسه اينكه از عادت و روزمرگي خارج بشم. از بيهودگي…
هنوز هم وقت هست، هنوز هم فرصت دارم.

اين همه بي‌تاب و بي‌خواب و دلتنگ بودم.
صبح تو ماشين وقتي به هواي پاييزي و خيابوناي خلوت اون ساعتِ صبح نگاه مي‌كردم يادِ تو افتادم. يادِ صورتت، خنده‌هات، خاطره‌هامون و همون چند تا كلمه كه زندگي بود.
دقيقا امروز 10 سال گذشتهِ، 10 سال. خيلي طولاني به نظر مي‌آد مگه نه؟
رو كاغذ سه تا عدد نوشتم. از صبح رو ميزم كنارِ لپتاپِ و مدام نگاهم بهش گره مي‌خوره، همينِ ديگه.

یه وقتایی، تو یه روزایی که حالا به دلایل مربوط و نامربوط آستانه‌ی صبر آدم پایین اومده، وقتایی که با کوچکترین صدایی آماده‌ای از کوره در بری و حتی تحمل صدای هواکش رو هم نداری و بهش چپ‌چپ نگاه می‌کنی، شاید اون روزاست که نباید جواب بدی باید سکوت کنی، تجربه هم همین رو می‌گه، اگه باورش داشته باشی. داری، مگه نه؟ اون وقتا فقط باید بشنوی، نباید عکس‌العمل داشته باشی. شاید اگه تو یه روز دیگه بهم گفته بودی قبول می‌کردم، اصلا شاید برخورد چیز دیگه‌ای می‌شد و کار به این حرفا نمی‌رسید. اما شاید بد روزگار این باشه که این بدحالی دو طرفه باشه اون روز. شاید البته! خودم هم خیلی مطمئن نیستم. کلاه خودم رو که قاضی می‌کنم فکر می‌کنم باید کار دیگه‌ای می‌کردم به خاطر خیلی چیزا. به خاطر سن و سال و مهمتر از اون واسه شناختی که خودم از خودم دارم. خودم هم دقیق نمی‌دونم الان فقط می‌دونم که این مدیریت بحران درونی! هم خودش مساله‌ای شده، اینکه بدونی چه وقتایی باید خونسرد باشی، چه وقتایی باید صبر کنی، چه وقتایی عصبانی بشی و فریاد بزنی. من انگار هنوز دارم تجربه می‌کنم، حداقل اینجا جای خوبی واسه‌ی این تجربه کردنهاست.